Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Fragment powieści. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Fragment powieści. Pokaż wszystkie posty

sobota, 28 stycznia 2012

Okruszek Rozdziału 3


Jeszcze ciepłe. Dosłownie przed chwilą postawiłam na końcu kropkę. Kiedyś wrzucę dla porównania, jak wyglądają te same teksty po tym, kiedy przeczytam je 3-4 razy. To będzie interesujące doświadczenie. Więc tym razem raczę Państwa surową sztuką mięsa:
(...)
- OBCHÓD! – wykrzyknęła głowa w drzwiach. Tak samo szybko jak się pojawiła, tak samo szybko zniknęła. Za chwilę dało się ponownie słyszeć „obchód”, kiedy głowa alarmowała następną salę na oddziale.
- Później pogadamy! – szybko dodała jej nowa koleżanka – teraz posprzątaj na szafce!
Będąc w obcym dla siebie środowisku nie dyskutowała, tylko robiła co jej kazali. Nie rozumiała co obchód ma wspólnego z jej szafką, ale szybkim ruchem zgarnęła wszystko z wierzchu i włożyła na półkę. Drzwiczki, które się nie domykały, zastawiła torbą. Miała ogromną nadzieję, że zrobiła wszystko dobrze. W sumie nie była pewna, czy nie będą zaglądali do szafki, żeby sprawdzić czy nie ma tam małego szpiegowskiego satelity rosyjskiego pochodzenia.
- Dzień dobry – w drzwiach ukazał się lekarz ze swą świtą. A właściwie należałoby powiedzieć: szanowny pan doktor, który dla naszego dobra poświęcił najlepsze lata swojej młodości; oddając się nauce, by nasz gatunek miał prawo przetrwać. Szanowny pan zapomniał, że kobiety rodziły kiedyś w jaskini przegryzając zębami pępowinę. A gdyby oddał się nauce, zamiast studiowaniu anatomii koleżanek  z akademika, może mógłby już umieć wyeliminować z każdego faceta gen odpowiedzialny za N5-JestemDupkiem
- Paniii … - przeciąganie „i” to była jakaś psychologiczna gra. Najwyższy stopień wtajemniczenia w byciu kutasem. Nigdy nie przeczytał na głos żadnego nazwiska. Kończyłaś się na „iii” na jego oddziale. 
-  … ii który tydzień?
- trzydziesty szósty – odpowiedziała pierwsza maglowana pacjentka.
- jak samopoczucie?
- trochę ciągnie jak sikam, ale poza tym jest w porządku.
Lekarz obejrzał jej brzuch, coś pomacał. Wdzięczna robota.
- Wygląda, że jest ok. Jeszcze poleżymy – padło z jego strony w końcu.
 - Następna pacjentka, Paniii ….
- Tak, tak. Dzień dobry – wręcz zadźwięczało w tej napiętej ciszy niczym złota moneta upadająca na wyślizgany bruk dziedzińca starożytnej Chani – szwy trzymają. 18 tydzień, ja na kontrolę. Trzecia ciążą. Druga z rzędu cesarka. Od ostatniej nie minął rok. Ale według mnie jest ok. Za dwa dni mnie pan wypuści – zgromadzeni w pokoju byli nieco ogłuszeni tą serią. Już wiedzieli jak by się zachowali gdyby strzelali do nich z CKM-u. W ogóle nie byli przygotowani na odstrzał.
- Skoro pani wie lepiej – odparł lekarz przechodząc do następnej pacjentki.
- Paniii … - Agnieszka, nawet nie miały kiedy pogadać, choć mieszkały razem od jakichś 3 godzin – i co mi pani powie?
- Bez zmian panie doktorze – krótkie, miłe, konkretne, na temat. Też by chciała udzielić równie błyskotliwej odpowiedzi.
- No to teraz, Paniii …. – nie dała mu szansy się wykazać elokwencją i przerwała między drugim a trzecim „i”
- A ja sama bym chciała wiedzieć.
Brawo! Teraz z pewnością zasłużyła na nagrodę. Nie dość, że słaby tekst, to jeszcze ten protekcjonalny ton.
- A to pani nie wie, że jest w ciąży?
Salę przebiegł cichy szmer. Prawdziwa meksykańska fala. Za panem doktorem w chichot ruszyły pielęgniarki i lekarki z jego świty, następnie salowe. Po nich pacjentki. 
(...)

poniedziałek, 23 stycznia 2012

Fragment 2

Wciąż jesteśmy w drugim rozdziale. Wiem, że ten rozdział powoli się kończy. Ale wciągnęła mnie ta historia i będzie mi szkoda zostawiać bohaterów na tym etapie.
Wpieprzając paszteciki, popijane zimnym tyskim napisałam między innymi to:
"(...)

Przez 10 centymetrową szparę sięgnęła na oślep wędlinę i jakiś ser. Miała gorącą nadzieję, że jest to ser! Szybko zamknęła lodówkę i poszła do swojego nowego pokoju. Przeskakując po kanałach znalazła TVN24 i na czerwonym pasku zobaczyła godzinę 22:59. Za chwilę ruszył program „Prosto z polski”, gdzie prowadzący zapowiedział następny dzień po dniu dzisiejszym. Wreszcie się zorientowała, że spała ponad 24 godziny. A raczej można by zaryzykować stwierdzenie, że 36. Przeraziła się. Przez chwilę czuła się jak w jakimś strasznym horrorze. Ale nie z tych kiepskich, gdzie na początku dziewczyna w szkolnym mundurku łamie różowego tipsa. Leżała tu półtora dnia i nikt jej nie obudził? Nikt się nie zainteresował czy żyje? Nikogo nie obchodziło, że zwieracze jej nie puściły? No co jest?
I ser też okazał się nie być serem, a jakimś pierzonym pasztetem. Czuła, że dno jest już blisko. Jeśli za chwilę, jeśli nie wydarzy się coś wyjątkowego – ona się podda.
Rano okazało się, że cała rodzina ją monitorowała. Miała nawet gości, ale spała, więc mama tylko otwierała drzwi i pokazywała im jak śpi. To dość żenujące, zważywszy na fakt, że to znajomi ze studiów. Ale trudno. Grunt, że się o nią martwili. Mańka pokazała jej nawet kilka rysunków przedstawiających szkic śpiącej królewny.
- siostra, jak możesz! Zobacz, przy każdym rysunku masz napisaną godzinę, o której skończyłam! Robiłam eksperyment z oświetleniem. Zobacz jak się zmieniałaś.
- ale czy naprawdę musiałaś rysować mnie za każdym razem z otwartą buzią?
- kiedy ty tak naprawdę spałaś!
- Kochanie, w ogóle mnie to nie interesuje – photo shop albo śmierć. Co wybierasz?
Siostra chwilę się zastanawiała. Jednak w końcu podjęła męską decyzję. Było to widać po tym jak się wyprostowała. Jak zmarszczyła brwi i zmrużyła oczy. Ta mała zdecydowanie za dużo Bridget Bardot w dzieciństwie oglądała. Ale faktem jest, że zawsze dopinała swego.
- Wybieram moje rysunki, bo to jest temat mojej pracy semestralnej. Eksperyment z oświetleniem. Nie rysowałam ciebie słoniu tylko światło. To znaczy … próbowałam. Czy mi się udało to się dopiero okaże.
Machnęła ręką. Nie mogła kłócić się z gówniarą kiedy ta całą noc i cały dzień przesiedziała przy jej łóżku. To nawet miłe, że w ramach eksperymentu. Trzeba na to spojrzeć optymistycznie. Może kiedyś dzięki temu dostanie nobla. Albo Oscara. Albo Nagrodę MTV? Kto wie. Może wtedy właśnie podziękuje swojej siostrze. Wspaniałomyślnie powiedziała więc:
- rysunki same w sobie są wyjątkowe. Nie dlatego, że twoje Choć to też! Twoja sztuka jest dla mnie wyjątkowa przez zasiedzenie . Ale chodzi o to, że są wyjątkowe ze względu na to światło. Im ciemniej, tym moja buzia wydaje się być szerzej otwarta …. – dodała zaniepokojona. Mańka nie wiedziała co na to odpowiedzieć. Przecież jak rysowała, to nie myślała o takich pierdołach, a siostra najwyraźniej spała z coraz bardziej rozwartymi szczękami.
- to przez biel zębów! – wypaliła Mańka w ostatniej chwili.
(...)"

Bardzo Państwu dziękuję za słowa uznania! Gdyby było kurewsko źle, wylalibyście na mnie wiadro pomyj. Skoro nic nie mówicie, to znaczy, że jest dobrze. Czołem biję przed Wami w podłogę !

czwartek, 19 stycznia 2012

Oceńcie moje pisanie - I kawałek tortu


Fragment drugiego rozdziału. Uczę się pisać dialogi. Może to nie ma znaczenia, a może własnie jest mega istotne, ale czy po każdym myślniku zaczynającym nową wypowiedz, powinnam pisać wielką literą? 


"- a gdzie Mańka? Śpi jeszcze?
- nie kochanie. Pojechała do swojego chłopaka. Mają jakiś plener, czy coś.
- plener? W środku burej zimy? Mamo!
- nie podnoś na mnie głosu. Jej chłopak jest bardzo porządny. Spotykają się od kilku miesięcy. Poza tym, twoja siostra wciąż jest dziewicą.
- to, że ci mówi, że nią jest, wcale nie znaczy, że to prawda!
- wiesz coś, czego ja nie wiem?
- yyyy… nie no, skąd…
Jak mogła zburzyć ten piękny pomnik? No jak? Przecież jej siostra straciła dziewictwo nim ona zapaliła pierwszego papierosa. To ona czekała na tego jednego jedynego do 24 roku życia. A kiedy okazał się świnią, dopiero wtedy postanowiła sobie odbić lata dziewictwa. Notabene, utracone na zawsze. Ale jej siostra poszła do łóżka z facetem, którego dopiero co poznała w wieku 16 lat. Na imprezie z okazji pierwszej płatnej publikacji. Ktoś przyprowadził znajomych. Znajomi znowuż znajomego. I tak straciła dziewictwo z facetem, który wyglądał jak Adonis ale pod żadnym pozorem nie wolno mu było otwierać gęby. A już z pewnością nie w towarzystwie. Mańka rzuciła go po kilku tygodniach. Kiedy z nim zrywała powiedziała mu wprost, że może i rozmiar ma znaczenie, ale jednak doszła do wniosku, że drugorzędne. Liczba mężczyzn uraczonych tym tekstem przez ostatnie 5 lat rosła niepokojąco. Mańka jednak miała to w nosie."

Pierwotnie zamieściłam w tym miejscu inny fragment. Ani jeden ani drugi nie wydają mi się na tyle dobre bym mogła je wystawić na brutalną ocenę. Ale trzeba się z tym zmierzyć. Już niedługo niezliczone ilości wydawców będą mieszać z błotem moją ciężką pracę. Jeszcze inni, nie uznają nawet za stosowne jej skomentować. Więc do dzieła.Komentujcie. Oceniajcie. Bądźcie konstruktywni. Bądźcie szczerzy. Ale też pamiętajcie, żeby nie zabijać we mnie woli pisania. Z góry dziękuję za wzięcie tego ostatniego pod uwagę.